In hetzelfde Idraetsparken waar De Entente Anversoise in 1949 het Kopenhagense stadselftal versloeg, klopten de Rode Duivels, met twee Berchemspelers, op 5 juni 1932 de Deense nationale elf.
De wedstrijd Denemarken-België was een van de twee matchen van een dertiendaagse trip van onze nationale ploeg door Scandinavië. Vijf daarvan bracht het gezelschap door in treincoupés en op de boot. De reis van Brussel- Noord naar Kopenhagen alleen duurde al 26 uur. U zal er anderhalf uur over doen met het vliegtuig. Om de lange reis wat op te vrolijken zeulden de Belgen een fonograaf en een kist vol platen mee. Toen op de bootreis tussen Göteborg en Stockholm, op weg naar hun tweede wedstrijd, een groep kostschoolmeisjes inscheepte, mondde dit zelfs uit tot een heus geïmproviseerd bal. En wie weet wat nog meer.
Bij de selectie liefst drie Berchemspelers en dat hadden er zelfs vier kunnen zijn, want Stan Joacim viel pas in laatste instantie af. En als Nic Hoydonckx fit was geweest, had er nog een vijfde speler met een geel-zwart verleden mee kunnen gaan.
Nadat de eerste dag in Denemarken met een “toertje door de Deensche hoofdstad” werd doorgebracht, stond op zondag de eerste wedstrijd op het programma. Aan de aftrap twee geel-zwarten. Voor Warre Van Brandt (°27.03.1911-+21.02.1943) was het meteen zijn vuurdoop als Rode Duivel. Hij was een van de betere aanvallende middenvelders die Berchem voor de Tweede Wereldoorlog heeft voortgebracht. Een tengere, sierlijke speler die het veeleer van techniek dan van kracht moest hebben en helaas niet over de nodige stootkracht en atletisch vermogen beschikte om het echt als aanvalsleider waar te maken. Waarschijnlijk kon hij hierdoor nooit een internationale doorbraak forceren. Van Brandt speelde ook de tweede wedstrijd in Zweden, maar werd daarna nooit meer geselecteerd. Hij speelde wel meerdere wedstrijden voor de nationale B-ploeg en de militaire elf.
Miel Stijnen (°01.11.1907-+27.03.1997) had een maand eerder al zijn debuut als Rode Duivel gemaakt, met een klinkende 5-2 overwinning tegen Frankrijk. Stijnen die eerst aanvalsleider was en later centerhalf, kon in feite op eender welke plaats op het middenveld of in de voorlijn worden ingezet. Hij beschikte over een haast perfecte techniek en baltoets en bezat een uiterst doelmatig kopspel. Hij koppelde spelinzicht aan een snelle uitvoering. Zijn rustige, secure spel gaf vertrouwen aan de ploeg en met zijn grote gestalte, zijn eeuwige glimlach en zijn feilloze zelfbeheersing dwong hij een natuurlijk respect af bij ploegmaats en tegenstrevers. Zijn beste prestaties leverde hij als aanvallende spil. Op die positie bouwde hij wel een mooie internationale carrière uit. Op zijn cap prijkten 31 officiële wedstrijden voor de nationale ploeg, waarvan hij tussen 1936 en 1939 ook aanvoerder was. Dat laatste echter niet meer als speler van Berchem Sport. In 1935 was hij samen met Van Brandt en nog twee andere ploeggenoten naar Olympic Charleroi verhuisd.
De verwachtingen voor de Scandinavische wedstrijden waren niet erg hoog gespannen. “Wat gaan we ginder tegemoet, zooniet een davering van belang?”, schreef het Laatste Nieuws voor de afreis. En daar leek het aanvankelijk ook op uit te draaien. Na twee minuten zagen de 17.000 toeschouwers hun ploeg al op voorsprong komen. “De Denen gaan er duchtig op los”, lezen we in de krantenverslagen, “terwijl de Belgen, door hun traagheid voor het doel, meerdere kansen verkijken.” Toch ging de rust in met 1-0. Maar nauwelijks was de wedstrijd hervat, of de Denen verdubbelden de score en maakten er even later zelfs 3-0 van. Een vierde doelpunt werd gelukkig afgekeurd. Tot overmaat van ramp miste Jean Capelle van Standard vervolgens een strafschop, om enkele minuten later toch de 3-1 te scoren. Wat volgde waren twaalf dolle minuten. Nog voor de tweede helft 30 minuten oud was, wees het scorebord 3-4 aan. De Luikenaar deed er nog twee bij, Jos Van Beeck van Antwerp zorgde voor de vierde Belgische goal. Meteen ook de einduitslag. Naar de reacties van het thuispubliek na afloop hebben we het gissen. Volgens Het Laatste Nieuws werden de Belgen “om deze prestatie fel toegejuicht, terwijl Deensche bestuursleden hen kwamen gelukwenschen”. Een heel ander verhaal lezen we in de Kroniek van het Belgisch Voetbal waarbij de Noorse scheidsrechter na afloop het vege lijf moest redden door over een muurtje te klauteren, terwijl de Noorse vlag door woedende supporters naar beneden werd gehaald.
De derde Berchemspeler die mee mocht op de Scandinaviëreis was doelman Rik Woestadt (°06.01.1911 –+11.05.1988). Hij speelde niet in Kopenhagen, maar mocht in Stockholm, op 12 juni 1932 na 38 minuten onverhoopt Louis Vandenbergh van Daring Brussel in doel vervangen. Zo stonden drie Berchemspelers samen in de nationale elf, al was er wel een beetje geluk mee gemoeid. Of pech zo u wil. Hij schreef hiermee de meest merkwaardige cap uit de clubgeschiedenis op zijn naam. Woestadt had bij Berchem halverwege het seizoen 1930-31 Frans Peeters in doel vervangen en bleef slechts één seizoen titularis. Dit bleek toch voldoende voor de nationale selectieheren om hem in de lente van 1932 als reservedoelman mee te nemen op hun Scandinavië-trip. Woestadts korte optreden kreeg echter geen vervolg. Tijdens de tweede helft moest hij zich twee keer gewonnen geven, waardoor België met 3-1 verloor. In de volgende wedstrijden werd hij vervangen door Braet van Cercle Brugge die het met negen tegendoelpunten in twee wedstrijden geenszins beter deed…
(Meer foto’s van deze reis vindt u op de Facebook-pagina “De Archieven van Berchem Sport”.)
