Het moet gezegd. De piraten uit Merksem zijn aan een sterk seizoen bezig. Met 15 doelpunten in hun laatste drie wedstrijden scoorden ze even vaak als Berchem Sport in het hele seizoen. Het zal dan ook niet verbazen dat vooral aan de Bredabaan naar deze stadsderby wordt uitgekeken.
Hoewel de teller van de onderlinge competitieduels net het dozijn bereikt, delen beide clubs flink wat geschiedenis.
CP-voorzitter Michel Pradolini – die zich sinds drie jaar baron mag noemen, wat overigens wel past bij een club met drie kasteeltjes als naaste buren – zetelde op een blauwe maandag nog in het bestuur van Berchem Sport. Teamleader Philip Van Dooren kennen we nog als trainer, net als T1 Kevin Van Haesendonck. Geel-zwart clubicoon Frans Schellens trok na 511 competitiewedstrijden in 20 seizoenen aan het Rooi nog twee jaar naar de Terlindenhofstraat waar hij afscheid nam met een titel in derde klasse. Tig spelers droegen sindsien zowel de zwarte als de blauwe short onder hun gele trui. Walter Adel was de bekendste Merksemnaar die in de jaren ’60 naar Berchem trok.
De geschiedenis van de Merksemse club gaat terug tot 1921 toen leerlingen van Het Sint-Jan Berchmanscollege op de Meir, dat destijds zijn internaat had in Merksem (wat pas na WOII het Sint-Jan Berchmanscollege Merksem zou worden), de Sint-Jan Football Club Merxem oprichtten. De club speelde aanvankelijk in het Diocesaan Sportverbond, het latere Katholiek Sportverbond. In 1925 maakten ze de overstap naar de Belgische bond, waar ze een jaar later het stamnummer 544 toegekend kregen. Nog een jaar later, in juli 1927, wijzigde de club zijn naam in Merxem Sporting Club. Wat hiervan de oorzaak was, is niet duidelijk. Waarschijnlijk konden de Sint-Janners het niet meer vinden met de overige clubleden, want nauwelijks enkele maanden later zien we Sint-Jan FC Merxem een doorstart maken onder het stamnummer 870 van de Sint-Franciscus Football Club Merxem, die eerder dat jaar was opgericht. De club hield het drie jaar later alweer voor bekeken.
Onder zijn nieuwe vlag en nieuwe kleuren (rood-wit werd geel-blauw, de kleuren van de gemeente) klom de Merksemse Sporting Club in zijn eerste seizoen van Derde naar Tweede provinciale, waar het ook het volgende decennium zou verblijven.
Omdat Allerheiligen nog vers in het geheugen ligt, doen we er nog een derde heilige bovenop. In 1937 zag in het Sint-Eduardusinstituut, die andere grote school aan de overkant van de Bredabaan, ook een voetbalploegje het leven. OLSE – Oud-Leerlingen Sint-Eduardus – deed in de zomer van 1941 een aanvraag tot aansluiting bij de KBVB, maar besloot nog geen twee maanden later om de fusie aan te gaan met de mannen van stamnummer 544. OLSE Merksem Sporting Club klom nog tijdens de oorlogsjaren op tot Bevordering, toen nog het derde niveau, maar twee seizoenen later zakte de club naar de inmiddels nieuw gevormde Vierde Klasse. OLSE herpakte zich snel. In 1956 werd het kampioen en stond het opnieuw in Derde, waar het jaar na jaar betere resultaten neerzette. In 1959 werd het kampioen met 45 punten op 60 en liefst 83 doelpunten. Daar had niemand dan Jef Mermans een niet onbelangrijk aandeel in. De “Bombardier”, geboren en getogen in Merksem, had de voorbije 15 seizoenen Anderlecht mee groot gemaakt. Met zijn 367 doelpunten in 399 wedstrijden bezorgde hij de Brusselaars hun eerste zeven landstitels. Twee keer werd hij nationaal topschutter. Hij was al 36 toen hij bij OLSE kwam uitbollen, en loodste de geelblauwen in zijn eerste seizoen meteen Tweede Klasse binnen. Zo weet u meteen waar de naam van het stadion van de City Pirates vandaan komt. En daar hield het niet op. Ook tijdens zijn tweede seizoen leek hij op een titel af te stevenen. Merksem werd uiteindelijk vierde, maar de overlevering wil dat Mermans zijn ploegmaats zou overhaald hebben om de eersteklassedromen op te bergen ten voordele van de vriendschap en het voetbalplezier, iets wat hij zelf in zijn carrière vaak gemist had. Het was meteen het einde van de goede resultaten. Na een 11de en een 14de plaats, eindigde OLSE in 1963 op de laatste plek.
Wat volgde waren tien redelijk anonieme seizoenen in Derde Klasse. In 1972 pakte OLSE opnieuw de titel, opnieuw met een geroutineerde ex-eersteklasser in de ploeg, Frans Schellens van Berchem Sport. Maar het verblijf in Tweede was ook nu weer van korte duur. Na drie seizoenen degradeerden de Merksemnaren terug naar Derde, een jaar later naar Vierde en nog eens drie jaar later zelfs naar Provinciale. En dit na 29 jaar onafgebroken in de nationale reeksen te hebben gevoetbald. De club had zijn naam inmiddels gewijzigd in Koninklijke Merksem Sporting Club, nadat een deel van de leden onder de naam OLSE Merksem VC in het Katholiek Sportverbond ging voetballen.
Ein jaren 90 vinden we Merksem terug in Derde provinciale, waaruit het korte tijd later wel weer weg geraakt. In 2005 zag het er echter opnieuw erg beroerd uit aan de Terlindenhofstraat. De club, inmiddels weer in Tweede Provinciale, stond op de rand van een nieuwe degradatie. Financiële problemen maakten het plaatje compleet. Philip Van Dooren nam toen het roer over als coach en zorgde voor de redding. Ook op financieel vlak kam er redding, in de persoon van Michel Pradolini. Met hem sloeg de club een volledig nieuwe weg in. SC Merksem werd een sociaal project dat jongeren met voetbal kansen wil geven en dat wil werken aan de diversiteit die Antwerpen rijk is door te vechten tegen racisme, verbittering, verarming en vereenzaming. Met hubs op Linkeroever, Luchtbal en Dam, een winkel in Borgerhout en een jeugdhuis aan Park Spoor Noord ontsteeg de club het district Merksem. De Clubnaam werd daarom gewijzigd in Merksem-Antwerpen Noord SC (2012) en later in SC City Pirates Antwerpen (2014). Het aantal voetballende leden steeg in de voorbije 15 jaar spectaculair van 170 naar 1.600. Sinds 2016 is ook TOR Deurne Pirates als onafhankelijke club bij het project betrokken.
In 2010 promoveerde City Pirates naar eerste Provinciale. Sinds 2012 wordt er in opnieuw nationaal gevoetbald Een hobbelig parcours weliswaar met intussen al twee degradaties en evenveel promoties.
