Nog één wedstrijd en het seizoen 2024-25 is er een voor de statistieken. Voor Berchem Sport is de strijd gestreden, maar toch wordt het zondag niet zomaar een eindeseizoensmatch. Want doet Houtvenne het tegen geel-zwart minstens even goed (of slecht) als Boom tegen Wezel, dan zijn de Kempenaars kampioen. En komen ze meteen in een mooi lijstje terecht van ploegen die op het Rooi de titel kwamen vieren.
1987 Anderlecht
Zaterdag 30 mei 1987. Berchems allerlaatste match op het hoogste niveau én beslissend voor de titel. Nuja… Anderlecht en KV Mechelen gingen de laatste speeldag in met evenveel punten, evenveel gewonnen, verloren en gelijke matchen, maar met een doelpuntensaldo in het voordeel van de Brusselaars. De kloof met de derde, Club Brugge, bedroeg 12 punten. Een enorm verschil als u weet dat een overwinning toen slechts twee punten opleverde. De Brusselaars moesten in Berchem minstens even goed doen als KV Mechelen om hun twintigste landstitel binnen te rijven. Van play off-draken was nog geen sprake. De eerste aan de meet was gewoon kampioen.
Nooit hebben sindsdien nog 12.500 toeschouwers op één avond hun weg gevonden naar het Rooi. Een half uur voor aanvang zat het stadion al eivol. Onder hen de vijftienjarige versie van schrijver dezes, vurig hopend op een stunt. Maar daar maakte Edi Krnčević snel komaf mee. De eerste bal op doel ging meteen los door Van Ginnekens handen. De aanval verliep precies zoals trainer Desaeyere vooraf had voorspeld. Na 7 minuten had Enzo Scifo de stand al verdubbeld en bij de rust wees het scorebord, toen nog bovenop de poort, 0-3 aan. Opnieuw de Australiër met net iets te veel medeklinkers in zijn naam. Anderlecht won uiteindelijk makkelijk met 5-0 en was kampioen. Na het affluiten werd het veld naar goede gewoonte overrompeld. Minder mooi was de ravage na afloop. Doelen, dugout, omheining en reclameborden moesten eraan geloven. Al zag het er allemaal veel erger uit dan het was. Anderlecht kreeg niettemin een gepeperde factuur van een half miljoen Belgische franken voorgeschoteld, die het, zij het niet zonder morren netjes betaalde.
Guy Bleyen hield aan de wedstrijd alvast een leuker souvenir over. Nog voor affluiten had hij aan Franky Vercauteren gevraagd of hij diens truitje mocht hebben. Toen Guy het shirt na de match in de kleedkamer van de bezoekers ging halen, had hij zijn eigen shirt alvast klaar om te ruilen. De Anderlechtkapitein keek hem bedenkelijk aan, gaf hem het zijne zoals beloofd, maar zijn eigen truitje mocht Guy houden…
1958 Standard
We maken een sprong in de tijd van bijna 30 jaar, naar 11 mei 1958. Antwerp moest die dag winnen bij Olympic, Standard had aan een punt op het Rooi genoeg om voor het eerst landskampioen te worden. Het werd een erg gevleide puntendeling want gedurende de volle 90 minuten had de thuisploeg de Rouches water en bloed doen zweten. Van bij het begin voerde Berchem het offensief. Standard werd met spectaculaire aanvallen volledig uit verband gespeeld en kon zich enkel beperken tot verdedigen en een sporadische tegenprik die weinig gevaar opleverde. De Luikenaars hadden echter het geluk van de kampioenen aan hun kant. Een fout van Marnette op Leo Verfaillie werd slechts met een vrijschop bestraft, hoewel de fout duidelijk in de rechthoek was gebeurd. Maar dé kritieke fase van de wedstrijd volgde 18 minuten voor het einde. Lomme Everaert kreeg tussen twee Standard-verdedigers de bal toegespeeld, controleerde en haalde keihard uit. Doelman Nicolay en zijn beide backs waren kansloos. 17.000 toeschouwers, meer van Standard en Antwerp dan van Berchem, hielden de adem in maar… de bal plofte via de paal terug in het spel. Luttele centimeters weerhielden Berchem die middag van een stunt en Antwerp van de titel.
(Op de foto: de meegereisde Standard-aanhang viert de titel)
