Droef nieuws van over het Kanaal waar vandaag Mike Kear (°27.05.1943) overleed. Kear speelde van 1971 tot 1976 op het Rooi. De sympathieke Brit was een speler naar het hart van de Berchemsupporters. Zelfs bij latere generaties die hem nooit hebben zien spelen was hij graag gezien. Die populariteit had hij te danken aan het feit dat hij lange tijd jaarlijks voor enkele weken naar Antwerpen kwam waar hij bij ploegmaats van toen logeerde en zoveel mogelijk wedstrijden van “zijn” Berchem Sport probeerde mee te pikken. In Gazet van Antwerpen noemde hij tijdens een van die verblijven zijn jaren in Berchem meermaals de mooiste van zijn leven.
Toch waren de vijf geel-zwarte seizoenen van Mike Kear geen onverdeeld succes. Tijdens zijn verblijf in Berchem heeft hij meer dan zijn deel van de pech gehad. In zijn eerste seizoen keek hij al meteen tegen een meniscusoperatie en een liesblessure aan. Tijdens zijn tweede seizoen liep hij een gecompliceerde beenbreuk op die hem meer dan een jaar langs de kant hield. En in januari 1975 brak hij zijn elleboog op Beringen. Telkens knokte de taaie Brit zich terug in de ploeg, eerst als aanvaller, daarna als verdediger.
Kear begon zijn profcarrière op 18-jarige leeftijd bij New Port County waar hij reeds na 10 weken door Nottingham Forest werd weggekocht voor één miljoen toenmalige Belgische franken. Gedurende vijf seizoenen voetbalde de rijzige en beweeglijke rechtsbuiten voor Forest, waar hij in totaal 60 league- en cupmatchen betwistte met als hoogtepunt de tweede plaats achter Everton in 1967 en een halve finale van de FA Cup. Eén van zijn mooiste herinneringen was een 2-0 zege tegen Stoke City met op de rechtervleugel de toen al 50-jarige, schier onverslijtbare Stanley Matthews. Maar de plaatsen waren duur bij Nottingham Forest. De ploeg beschikte op zowat elke positie over meerdere evenwaardige klassespelers. Kear verkoos een vaste plaats in tweede klasse boven de onzekerheid van de Premier League. Na vijf seizoenen verhuisde hij voor vier miljoen frank naar Middlesborough FC, waarmee hij een bekermatch speelde tegen Manchester United met George Best als rechtstreekse tegenstander en enkele grote tournees door de Verenigde Staten maakte.
Via vrienden werd hij uitgenodigd om bij Anderlecht en RC White te komen testen, maar de Brusselaars zochten een midvoor, geen rechtsbuiten. Zo belandde hij in de zomer van 1971 als tester bij Berchem Sport. Na amper twintig minuten moest hij al van het veld met blaren op zijn voeten. “Kom binnen een maand nog maar eens terug”, zei trainer Rik Coppens. Dat deed hij en hij tekende meteen een contract voor twee seizoenen. De nummer elf op rechts kwam tegen alle verwachtingen in bij een kampioenenploeg terecht. Voor het eerst sinds lang had Berchem nog eens een voorlijn om U tegen te zeggen. Rodekamp als puncher, de gezwinde Versluys en Kear in steun. De Brit bleek een snelle en balvaardige rechtsbuiten, een hardnekkige puntspeler die het misschien net iets te vaak van, weliswaar dodelijk gevaarlijke, flitsen moest hebben. Toch lag hij daarmee aan de basis van verschillende overwinningen.
1972-73, zijn eerste seizoen in de hoogste afdeling werd vroegtijdig afgebroken na een brutale tackle in de wedstrijd tegen Lierse op 14 januari 1973. Wie erbij was zal het nooit vergeten. Na 25 minuten kwam Kear aan de middenlijn in balbezit toen hij driest langs achter werd getackeld door een onbesuisd aanstormende Peter Dahl. Toeschouwers hoorden het naar verluidt tot op tribune kraken. Met een dubbele scheenbeenbreuk werd hij naar het hospitaal afgevoerd. Zijn revalidatie zou meer dan een jaar duren. Dahl kwam er met een vermaning af, Kear bleef ruim een jaar buiten strijd. Maar hij keerde terug, als offensieve rechtsachter dit maal en bleef op die positie nog tot 1976 aan het Rooi.
Ondanks de vele tegenslagen was het tussen Kear en Berchem Sport liefde op het eerste gezicht.
