Zijn eerste vriend in Antwerpen noemde hij hem ooit in een interview. Meer dan vijftig jaar waren ze bevriend, Mike Kear en Willy ‘Vanilli’ Mahaudens.
“Het was in een match voor de Beker van België (Berchem-Wijgmaal op 29 augustus 1971; KB) dat ik hem de eerste keer zag spelen.” Willy herinnert zich zijn kennismaking met Mike Kear nog alsof het gisteren was. “Ik was meteen onder de indruk van die fantastische speler op de rechtsbuitenplaats. En wat wilde nu het toeval, toen ik ’s avonds in de stad uitging, liep ik hem tegen het lijf in een kelderdancing op het Astridplein. Wie me kent weet dat ik geen schroom heb om mensen aan te spreken, dus ik stapte meteen op hem af om hem te zeggen hoe ik genoten had van de wedstrijd die middag. Het klikte, we spraken af om de volgende week samen uit te gaan en we werden vrienden.”
“In de jaren die volgden zijn we heel vaak samen op stap geweest, meestal na de match. Naar de Stones, een dancing in de Vestingstraat, de Lord Nelson bij den Bruce, een Engelse pub op de Grote Markt waar ook Colin Andrews vaak over de vloer kwam, de vele cafés in Berchem, naar de Zesdaagses in het Sportpaleis,… Mike was een aangename man die ook goed lag in de spelersgroep. Een echte gentleman, netjes gekleed en zijn opvallende gele sportwagentje, een Matra-Simca Bagheera zie ik nog zo voor me. Wat weinig mensen weten is dat hij ook fantastisch kon zingen. Neil Diamond, Tony Christie, The Beatles,… Maar hij had één zwakte: hij gokte iets te graag. Op de Grotesteenweg was een café waar hij vaak ‘op ’t kaske’ speelde. Daar moest ik hem vooral zien buiten te houden, want als hij verloor was de hele avond naar de bom.”
“Toen hij in 1976 Berchem Sport verliet, zijn we elkaar een tijdlang uit het oog verloren. Facebook, mails en gsm’s bestonden nog niet. Via via vernam ik nog wel dat hij intussen vertegenwoordiger was geworden voor Koffie Rombouts in Groot-Brittannië. Op zeker moment begon het toch te kriebelen en heb ik hem samen met Henri Gille gezocht en gevonden. Nadien is hij nog meerdere keren naar Antwerpen gekomen waar hij verbleef bij een van ons beiden of bij Dré Van Lommel of Tony Goossens, de ploegmaats die hem destijds zo goed hadden opgevangen. Ik ben ook bij hem thuis geweest in Coleford, een dorpje ten noorden van Bristol, op de grens met Wales. Ik herinner me nog dat het gokkantoor er ’s ochtends vroeger openging dan de bakker. Zo wist ik meteen waar hij zijn bezetenheid met gokken vandaan had. (lacht) Toen zijn gezondheid hem in de steek begon te laten, wilde ik hem samen met een aantal oude makkers van Berchem Sport nog eens opzoeken, maar covid stak daar een stokje voor. In mei 2023 is hij een laatste keer in Berchem geweest, vergezeld door een persoonlijke verpleegster die goed voor hem zorgde. Het ging toen al niet goed met hem. Je zag dat hij de bekende gezichten niet meer allemaal kon thuisbrengen. Het was de laatste keer dat we elkaar in het echt hebben gezien. We belden en facetimeden wel nog geregeld, maar een echt gesprek voeren werd steeds moeilijker. Een naaste vriend hield me voortdurend op de hoogte van zijn toestand en heeft me woensdag ook meteen gebeld om te melden dat hij was overleden.”
