Dat Mike Kear niet gespaard bleef van blessureleed tijdens zijn vijf Berchemse jaren kon u eerder reeds lezen. Telkens knokte de taaie Brit zich echter terug in de ploeg. Maar zijn grootste comeback maakte hij in november 1983, nadat men hem in ons clubblad en in de pers per vergissing voor dood had verklaard.
“Enkele dagen geleden kregen wij de treurige mededeling dat Mike op zeer ongelukkige wijze de dood heeft gevonden. Hij was slechts 40 jaar. Te vlug is hij heengegaan.” We citeren uit K.B.S. Officieel Clubbblad van zondag 20 november 1983, het vertrouwde gele blaadje dat jarenlang gratis werd uitgedeeld voor elke thuiswedstrijd. Enkele kranten onthulden zelfs intieme details over de omstandigheden van zijn overlijden. Het zou om zelfdoding gaan als gevolg van familiale problemen “en andere stresspunten”.
Voor mij was het de eerste keer dat ik van Mike Kear hoorde. Ik zou zijn naam ongetwijfeld snel weer vergeten zijn, ware het niet dat enkele maanden later een rechtzetting volgde. Nieuws verspreidde zich niet zo snel in die dagen. Het bericht berustte op een misverstand. Mike Kear was helemaal niet overleden, iets wat ik en velen met mij jaren later persoonlijk konden vaststellen. Waar de kwakkel vandaan kwam heb ik nooit kunnen achterhalen. Maar van dat moment was Mike Kear, voor mij althans, een begrip. Lang daarna was het een van de aanleidingen om meer van dergelijke verhalen te verzamelen en op te schrijven.
