Met zijn stamnummer 54 is de club uit de oudste stad van het land de op vier na oudste van onze reeks. Maar om zo ver te geraken moesten de Eburonen wel een enkele keren hun wagonnetjes aan een andere locomotief haken. (Een kleuter in huis, valt het op?)
Tijdens de voorbije eeuw veranderde SK Tongeren – hou u vast – vier keer van naam, drie keer van kleuren, evenveel keer van stamnummer, dat ze bovendien moeten delen met een andere club, en werd er liefst vier keer gefusioneerd, de laatste keer met … zichzelf.
Al in 1908, gelijk dus met Berchem Sport, werd er al gevoetbald in Tongeren. De aansluiting van de Football Club Tongres werd op de Algemene Vergadering van de Voetbalbond van 23 januari 1910 bekrachtigd samen met die van een handvol andere Limburgse pioniers: het 11de Régiment de ligne uit Hasselt, Excelsior Football Club Hasselt, Football Club Avenir Hasselt en Vlug en Vrij Hasselt. Na Antwerpen, Brabant, Henegouwen/Namen, Luik en Vlaanderen, kreeg Tweede Afdeeling (derde klasse) er in het seizoen 1910-11 een nieuwe provinciale reeks bij.
FC Tongres, dat intussen zijn naam had gewijzigd in Cercle Sportif Tongrois – naar verluidt geïnspireerd door de landskampioen uit Brugge – al bestaat daarover geen zekerheid – en het oorspronkelijke groen-en-wit had ingeruild voor het groen-en-zwart van dat andere Cercle, eindigde in 1913 gedeeld eerste in zijn reeks, maar verloor de testmatch tegen Vlug en Vrij. Een jaar later, in 1914, werd Tongeren wél Limburgs kampioen. Door financiële besognes besloten zij aanvankelijk om niet deel te nemen aan de nationale eindronde. Tot ze zich op het laatste moment bedachten. Na een eerste match tegen Racing White, uitgerekend op het veld van Berchem – de eindrondewedstrijden werden op neutraal terrein gespeeld – diende Avenir Hasselt klacht in. Cercle mocht het tornooi niet verder spelen en Hasselt nam als runner-up de vrijgekomen plaats in.
Cercle zou uiteindelijk de Eerste Wereldoorlog niet overleven. Lang duurde het echter niet of de stad van Ambiorix kreeg er twee nieuwe clubs bij: Patria Tongres in 1916 en een nieuw Cercle Sportif Tongrois in 1917. De eersten, aanvankelijk met als kleuren bruin en oranje, later gewijzigd naar rood en wit, kregen in 1926 stamnummer 71; Cercle Sportif nummer 73. Vijftig jaar lang zouden ze als stadrivalen door het leven gaan, waarbij één vraagstuk bleef terugkeren: wie was nu eigenlijk de oudste van de twee? Want hoewel er geen harde bewijzen voor bestaan, hielden de groen-zwarten vol dat de lijn met hun vooroorlogse naamgenoot nooit was onderbroken en zij dus één en dezelfde club vormden.
De Bond loste de historie op een even originele als Belgische manier op. In 1947 kreeg groen-zwart, dat intussen zijn naam had vervlaamst naar Koninklijke Tongersche Sportvereeniging Cercle, na veel zeuren het stamnummer 54, of correcter 54bis, dat was vrijgekomen na de fusie van Cercle Sportif Union Welkenraedt-Herbestal met Standard Bruyèretois.
Sportief had het verhaal van beide Tongerse rivalen zich tot dan vooral in Tweede en Derde Klasse afgespeeld. Tegen de jaren 60 waren ze zelfs beide tot in Vierde Klasse weggezakt. In 1968 werd Cercle naar provinciale verwezen, als gevolg van het opstellen van een niet ingeschreven speler. Uitgerekend op dit dieptepunt sloegen beide clubs de handen in elkaar. De fusieclub ging verder met de naam Koninklijke Sportkring Tongeren, de blauw-witte stadskleuren, het gerecycleerde stamnummer 54 en nam zijn intrek op De Motten, het terrein met de merkwaardige dubbeldektribune in het centrum van de stad. De fusie bleek een succes. Na drie promoties op rij stond Tongeren in 1971 opnieuw in de Tweede Klasse, waarin toen ook Berchem Sport actief was. Het Tongerse tweedeklasseverhaal duurde 23 seizoenen, tot in 1996, enkel onderbroken door twee seizoenen in eerste. Jawel, tussen 1981 en 1983 speelden de blauw-witten op het hoogste niveau. Bekendste namen: trainer Jef Vliers (Tongerenaar, ex-Beerschot, -Standard en -Fortuna ‘54) en Lei Clijsters die vijf seizoenen op De Motten speelde en later nog even als trainer zou terugkeren tot aan zijn overlijden.
In 1996 nam Tongeren voorgoed afscheid van de hoogste reeksen. Na veertien, eerder anonieme, seizoenen in Derde Klasse en een fusie met Hedera Millen in 2006, ging het snel bergaf. Vierde (2010), Eerste Provinciale (2012), Tweede Provinciale (2013). Maar even snel ook weer bergop. Eerste provinciale (2015), Derde Amateurs (2017), Tweede Amateurs (2018 en opnieuw sinds 2020).
In 2014 ging SK Tongeren een nieuwe fusie aan, met KV Heur VV. De nieuwe club speelde tot 2021 onder de naam KFC Heur-Tongeren in het geel, zwart en wit met stamnummer 4600. Het oude stamnummer 54 was intussen door de jeugd van SK Tongeren overgenomen. In 2021 volgde de tot nu toe laatste fusie tussen de Tongerse jeugd en Heur-Tongeren. Zo kwam het stamnummer 54 (bis) voor de tweede keer op een wel heel eigenaardige manier in handen van onze gasten van dit weekend.
