In een voetbaltornooi hoef je maar één mindere wedstrijd te spelen, en wég is hij, die beker. Had Berchem Sport té hard naar dit moment toegeleefd en stonden de verwachtingen te strak gespannen? Werd de tegenstrever misschien wat onderschat? Was de lange busreis slecht verteerd? Lag het aan de bedden, aan het veld, aan de scheids? Aan de paal en aan de lat?
Alle mogelijke excuses ten spijt, feit is dat onze Leeuwen brutaal uit hun ambities werden weggerukt door de Schotten van Caledonian Braves, die al vroeg in de wedstrijd twee doelpunten op een presenteerblaadje kregen aangeboden, en die deze voorsprong verder efficiënt wisten te verdedigen en zelfs nog uitbreidden. Na 90′ stond het dan ook 0-3, een dreun die bij spelers, staff én bij de talrijk meegereisde supporters toch wel hard aankwam. Berchem zou echter Berchem niet zijn als het de dag daarna voor de zoveelste keer in zijn bestaan de rug niet zou rechten. Maar daarover straks meer in het verslag van de troosting.
De feiten. Als je na 2′ al 3 hoekschoppen dient toe te staan, dan is de kans groot dat je moeilijk tot niet in de wedstrijd komt. De Braves eisten de bal vanaf het begin op, en puurden er enkele kansen uit. Op het kwartier dan kreeg KBS op 2′ tijd liefst 3 dreunen te verwerken. Eerst diende Adith Conix geblesseerd het veld te verlaten. Vervolgens ging de mooi gekopte boogbal van Athan Devolder tegen de lat. Was die bal er maar ingegaan… En dan… was het aan de overkant plots wél prijs. Een verre inworp verraste onze verdediging compleet, de bal werd nauwelijks aangeraakt maar dwarrelde wel in de verste hoek tegen het net.
Op de 20′ was er een erg knappe redding van Gerben Van Hove nodig om de Schotten van de 0-2 te houden. Uitstel van executie, want 5′ later was er alweer een al te zwakke reactie op een lage voorzet, en werd de score zowaar verdubbeld. Twee Belgische cadeautjes, het hoeven niet altijd handgemaakte pralines te zijn.
Berchem antwoordde met 2 lofwaardige pogingen, maar Jalal Azzaoui kopte naast en Kelvin Owusu zag zijn geweldige actie op de paal stranden. Beide ploegen kregen nog een dikke kans, maar het bleef 0-2 aan de rust.
In de 2de helft konden de Schotten hun voorsprong relatief rustig controleren. Berchem kwam geen moment meer in de wedstrijd, en gaf een uitgebluste indruk. Leiderschap ontbrak, duels werden verloren, combinaties bleven afwezig. En tot overmaat van ramp stond geel-zwart ook nog eens een derde knullig doelpunt toe.
Het weertje was geweldig, de omgeving met het Meer van Iseo en de rondgelegen bergen was schitterend,en er was ook de hartverwarmende samenhorigheid van zoveel meegereisde échte supporters (naast een groupuscule anderen die onze traditionele geel-zwarte reputatie in gevaar brengen en die voortaan dan ook, maar beter kunnen wegblijven).
Des te spijtiger dat de motor op sportief gebied heel de match door slechts sputterde. Maar zo zit het voetbal nu eenmaal in elkaar. Als je simpelweg overtroefd wordt dien je ook ronduit je meerdere te erkennen. Proficiat dus Caledonian Braves! En het is misschien ook wel een troost dat zij de dag erna ook de felbegeerde Fenix Trophy-cup zouden binnenhalen, dankzij een 3-1 zege in de finale tegen Uniteds of Manchester, waarmee de Berchemaanhang trouwens flink verbroederd heeft.
Berchem speelde met: Van Hove, Van Den Driessche, Boakye Bedie, Neiman, Nwokoro (46′ Frimpong), Ekangamene, Conix (14′ Azzzaoui), Lambrechts (64′ Van Steenwinkel), Vennekens (46′ Lambrechts), Devolder, Owusu.
Doelpunten: 17′ 0-1; 20′ 0-2; 58′ 0-3
Geel: Van Den Driessche en 3x voor Caledonian Braves
