Tijdens het voorbije weekend overleed in Brasschaat Achiel Bevers (°28.07.1941 – *03.08.2025). Bevers was in de zomer van 1960 de enige nieuwkomer op het Rooi. De 19-jarige junior kwam, een jaar na en op aanraden van zijn dorps- en ploeggenoot Hugo Chantrain, over van tweedeprovincialer FC Wuustwezel. Als midvoor vond hij bij de grensploeg vlot de weg naar de netten. Zo had hij in het seizoen 1959-60 in twee opeenvolgende wedstrijden vijf keer gescoord. Zonder zich als een vaste waarde te kunnen opdringen, werd zijn contract na het eerste jaar opengebroken. Hoewel hij in zijn tweede seizoen door gezondheidsproblemen pas laat in actie kwam, wist hij in dertien wedstrijden toch zes keer te scoren, waarmee hij een belangrijke bijdrage leverde aan de titel in tweede klasse. Tijdens het volgende seizoen, in eerste klasse, scoorde hij eveneens zes keer in achttien optredens, met als hoogtepunt een hattrick tegen Lierse (1-3) op 18 november 1962. Voetbal op het hoogste niveau bleek evenwel niet weggelegd voor de bedrijvige aanvaller, die in het dagelijkse leven bankbediende was bij de Kredietbank in Brasschaat. Te braaf, te stil en de man er niet naar om de bal op te eisen. In 1964 verhuisde hij naar Brasschaat om te eindigen waar het begonnen was, bij FC Wuustwezel.
Aan het begin van de zomer overleed ook René Cools (°02.05.1936 – *22.06.2025). René was, net als zijn broer Gilbert, in de tweede helft van de jaren vijftig een van de vele jonge beloften op het Rooi, generatiegenoot van onder meer Marcel Vets, Frans Van Dijck, Leo Goris en John Vercammen. Technisch begaafd, sterk en gezegend met een stel voetbalhersenen en een stalen zelfbeheersing, leek er een mooie voetballoopbaan voor hem weggelegd. Velen zagen in de elegante Cools de gedoodverfde opvolger voor Maurice De Mondt op de rechterbackplaats. Helaas voor hem koos de trainer op dat moment voor knokkers en wroeters, waardoor de keuze viel op Leo Goris. Goris was de antipode van Cools, aanvankelijk afgedaan als een rudimentaire voetballer. Goris maakte echter zo snel vorderingen, zowel op technisch als op tactisch vlak, dat hij gedurende het hele volgende decennium incountournable werd. In een tijd waarin spelers nog niet vervangen mochten worden, moest Cools zich tevreden stellen met een invallersrol. Tijdens het seizoen 1958-59, in eerste klasse, speelde hij zeven matchen als vervanger van Marcel Dries en Goris als respectievelijk linkse en rechtse back. Het volgende seizoen speelde hij zeven wedstrijden op de plaats van John Vercammen die door een werkongeval lange tijd buiten strijd was. René Cools, zoals vele voetballers in die tijd werkzaam bij Bell Telephone, hing op het einde van het seizoen 60-61 de voetbalschoenen aan de haak.
