STVV, onze gast van zaterdag, trad twee jaar geleden toe tot de club der eeuwelingen. Ze vierden dit onder meer met een dubbel boekwerk waaruit ik u in een notendop de historiek der geel-blauwen opdiep.
De diepste wortels van de club gaan terug tot 1923 en een ploegje met – zeer toepasselijk in de fruithoofdstad van het land – een naam als een appelsoort: Gold-Star. Kleuren ook toen al geel en blauw. Kort daarna ontstond aan de andere kant van de stad een tweede ploegje, FC Union. Beide clubs sloegen al snel de handen in elkaar en op 2 april 1924 vertrok in vloeiend Frans – zo ging dat destijds – een brief naar de Voetbalbond waarin het ontstaan van de Sint-Truidensche Voetbalvereeniging werd aangekondigd. Twee jaar later, bij de invoering van de stamnummers, kregen de geel-blauwen het nummer 373 toegewezen.
Na drie seizoenen in de provinciale reeksen stootte STVV door tot de nationale liga. Hun eerste verblijf in Bevordering was van korte duur, maar na een jaar herbronnen in provinciale, stonden ze er opnieuw. Toch zou het tot 1937-38 duren eer ze zich voorgoed op nationaal niveau konden handhaven. Een jaar later maakte de zestienjarige Pol Appeltants – Haspengouwser kan een naam niet zijn – zijn aantreden in het eerste elftal. Hij tekende meteen voor 47 van de 93 Truiense doelpunten. Tijdens het seizoen 1945-46 vestigde hij het clubrecord door liefst 70 keer te scoren, het jaar erop joeg hij er 53 tegen de netten. Hij hield er de gepaste bijnaam “kogelke” aan over. In 1948 werd hij STVV’s eerste Rode Duivel. Volgens Wikipedia zelfs de eerste Limburger in de nationale ploeg, al vinden wij dat die eer aan “onze” in Bolderberg (Zolder) geboren Nic Hoydonckx toekomt.
Nog in 1948 vierde STVV zijn vijfentwintigste verjaardag niet alleen met de toen gebruikelijke koninklijke titel, maar ook met de promotie naar Eerste Afdeeling (tweede klasse). In de Truiense rangen zowaar een Berchemnaar, Fernand De Raedt, die door de liefde naar de Trudostad was gedreven en er vijf seizoenen in het eerste elftal speelde.
Op 21 mei 1956 stonden Berchem en Sint-Truiden voor de eerste keer tegenover elkaar, in de achtste finale van de Beker van België. De Limburgers wonnen met 3-2 en gingen er in de kwartfinale uit tegen Antwerp.
In 1957 stootte STVV voor de eerste keer door tot het hoogste niveau. Hun verblijf bij de elite duurde 17 seizoenen en is meteen ook de langste uit hun geschiedenis. In die tijd zagen ze Berchem Sport twee keer op en neer “liften” tussen Divisie 1 en 2. De balans van de onderlinge wedstrijden tussen 1957 en 1974 is licht positief ten voordele van Berchem Sport (7 gewonnen, 5 verloren, 4 gelijk). Onder Raymond Goethals, die de club 7 jaar coacht, bereikte Sintruin zijn absolute sportieve hoogtepunt. Tuveneir Raimundo paste als eerste trainer systematisch de buitenspelval toe. In 1966 werden zijn mannen hiermee vice-kampioen achter Anderlecht. Voor de onderlinge confrontatie, op 3 oktober 1965, zaten de toeschouwers letterlijk tot op de zijlijn. U moet de foto’s maar eens opzoeken. Berchem Sport ging het dat seizoen minder goed af. Geel-zwart zakte op het einde van het seizoen samen met Cercle Brugge.
STVV ging nog enkele jaren op hetzelfde elan voort met een nieuwe Rode Duivel, Odilon Polleunis, een Gouden schoen voor diezelfde Polleunis (1968) en de finale van de Beker van België in 1971 (2-1 verlies tegen Beerschot na verlengingen).
Vanaf 1974 volgde opnieuw een langere periode in tweede klasse. Vermelden we hieruit de wedstrijd tegen Berchem op 6 september 1981, waarin het enige doelpunt op een wel bijzonder lullige manier tot stand kwam. Nadat hij een fluitsignaal van een supporter voor dat van de scheidsrechter had gehouden, raapte Roger Leirs niets vermoedend de bal op in het strafschopgebied. Tegen de geest van het spel in floot de scheidsrechter – de echte deze keer – penalty.
Een andere merkwaardige wedstrijd tussen beide clubs vond plaats op 3 mei 1984 in het Warandestadion in Diest. Het betrof een testwedstrijd op een donderdagavond voor deelname aan de eindronde van Tweede Klasse. Berchem won 0-2, doelpunten van Meurs en van Woerkum. De laatste competitiewedstrijd tussen Berchem Sport en STVV 1 dateert van 15 februari 1986 en werd eveneens door de geelzwarten gewonnen (1-2). Berchem promoveerde dat jaar naar eerste, Sint-Truiden deed hen dat een jaar later na, toen Berchem helaas de omgekeerde beweging maakte. Ook het verblijf van de Truienaars in eerste duurde niet zo heel lang, na vier seizoenen werden zij terug naar tweede verwezen, maar op dat moment speelde Berchem al in de derde afdeling.
Sinds 1994 speelt Sint-Truiden op het hoogste niveau op twee onderbrekingen van in totaal vier seizoenen na. Ze bereikten daarin nog één keer de bekerfinale, in het seizoen 2002-03. In de 16de finale versloegen zij daarin Berchem Sport. Wie erbij was zal het niet snel vergeten. Berchem, dat de kaartenlast van de vorige bekerronden met zich meesleepte, hield een helft goed stand, kwam na de rust ei zo na twee keer op voorsprong en moest pas na een uur, bij het inbrengen van Mbonabucya de duimen leggen (3-0). In 2009 lootten beide clubs elkaar nog een keer voor de beker. Toen werd het 5-0.
De ontmoetingen met STVV U23, vorig seizoen, waren de eerste duels met de Truienaars in 15 jaar. Ze eindigden op een 1-1 op Staaien en 0-0 op het Rooi.
